«وقتی سفر می‌روم ‌و‌ عکس خوش‌گذرونی می‌گذارم. مردم چین حتی در این شرایط ویروس‌زدگی، برام کامنت می‌گذرانند که «مرسی که لحظات شادت را به ما

چگونه هفتاد و چهار سالتان شد! امروز مادر و ما قدردان یک روزش هم نتوانیم بود؟ پسرتان که من باشم، دیدم که چگونه از جوانی‌تان

عجيب است در اين چهل و شش سال زندگيم، چابهار نیامده بودم و ‌اشتباه بزرگی بود اینهمه زیبایی را ندیدن (قبلا زاهدان تدريس داشتم و

ما در زندگى مثل اين كودك خرابكارى می‌كنيم، لگد می‌پرانيم، اما پروردگار رحمت عظيمش را بر خطاى ما می‌گستراند و اكثرا آنرا محو می‌كند؛او دوباره

ويكتور زن‌ها را نمی‌تواند راضى نگه دارد اما آنها را اميدوار نگه می‌دارد…بعد از يك سنى، نمی‌خواهيد ديگر همه چيز اتفاقى باشد، می‌خواهيد به آنچه

سياه مشق بعد نوشت:زيارت چيست؟ حضور درونى در محضر انسان “كامل”تا بفهميم براى” كمال” آفريده شده‌ايم،و فرصت اندك است،و توشه ناچيزو راهزن بسياررسيدن به زمين

براى آنكه امروز تنهاست:وسط اخبار بد و دوستان منفىِ تودل خالى كن، بايد جايى باشه دلت گرم بشه به اميدى و نورى؛زمستون مالِ “جغرافياى” من

اون اوائل كه اسم پسرمون را گذاشته بوديم رسا، بعضی‌ها تاكيد می‌كردند كه اين اسم دخترونه هم هست و ما می‌گفتيم تو سايت ثبت احوال

حتی ما مردان هم وقتی ببینیم یک رفیق، جز ناله و دلتنگی نسبت به عشقش حرفی نداره، ازش خسته می‌شویم. حتما شنيده ايد كه مردان

تو جسمى دارى،ذهن و فكرى نيز،در مركز وجودت جانى هم دارى كه عزيز بدارش؛تا چهل و پنج سالگى، من ياد گرفته‌ام كه مراقبت از جان