به فرزندانمان چه میدهیم؟ چه میخواهیم بدهیم؟ که میخواهیم بشوند؟نگرانی‌هایمان؟خنده ها‌یمان؟زندگی نزیسته‌مان؟حسرت‌هایمان؟امید و‌ رویایمان ؟ کاشک می‌توانستیم رنج‌های آینده را از فرزندانمان دور کنیم؛شاید تنها

پدر در عالم روان‌شناختی یعنی وجودی که به زندگی تو‌، چهارچوب و‌ دیسیپلین می‌دهد.پدر در عالم بیولوژیک به تو نیمی از ژنتیک را می‌دهد، پس

شده جايى رفته باشى و يك قرون پول دستت نباشه يا كيف پولت را جا گذاشته باشى؟ بعد از خودفحاشى يهویی يك آرامشى آدم را

از پهلوان بروسلی و جت لی و برادر ارزشیمون جکی جان رسیدید به این نقطه از فرهنگ؟ اینهمه تمدن و فرهنگ و صنعت و تکنولوژی

شما دهه بيستى‌ها، چنان سرزنده و باشكوهيد كه هوش از سر آدم می‌پرد؛آقاجانم؛مهمترين سال‌هايى كه بنا بود ثمره زحمات جوانى را بچشيد، افتاد به انقلاب

همین اول، حرف آخر :مردم به چشم‌های هم قسم می‌خورند،نه ساعت مچی هاشون اونایی که عشق ساعت هستند آدم‌های جالبی اند،واسه قیمت خیلی گرون بعضی

به فردا ها فکر نمی‌کنم؛ نگرانی های نیامده اش، الانمان را غارت می‌کند؛فردا که می‌آید، بر فرض که مانده باشم، بناست با عینک ته استکانی

دعوت بودم برای شورای راهبردی یک مجموعه بزرگ صحبت کنم که خیلی هم دوستشون دارم (آخر سالی یاد آموزش افتاده بودند😈) کل سالن آقا بودند

خوانندگان نازنینمخیلی ذوق کردم پیشرفت‌های یک صنعت را دیدم و می‌دانید که من تکخوری نمی‌کنماینجا کجاست؟مرکز پیشرفت راه آهن تاسیس بیست و چهارم تیر نود

بانو؛ شما نور دیده اید؛حقا زندگی کردن با امثال من بسیار سخت است؛ ممنونم به پای من ماندید، طاقت آوردید پای شوریدگی این مرددر نداری